Dr Witold Kuroczko, DDS, M.Sc.

Lekarz stomatolog, specjalista chirurgii stomatologicznej i implantologii

Ukończył wydział lekarski, oddział stomatologii Akademii Medycznej w Lublinie. Ukierunkowując swoje zainteresowania zawodowe na stomatologię odtwórczą, chirurgię i implantologię, odbył szereg staży klinicznych i kursów na uniwersytetach w Polsce i za granicą. Uzyskał w 1996 roku pierwszy stopień, a następnie w 2003 roku drugi stopień specjalizacji z chirurgii stomatologicznej (DDS).

W 2009 roku po ukończeniu Curiculum of Oral Implantology na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem rozpoczął 2-letnie studia podyplomowe - Master of Oral Implantology. Równolegle ze studiami w Frankfurcie rozpoczął i ukończył indywidualny program Master Courses in Implant Dentistry na uniwersytetach w Bernie, Los Angeles, Nowym Yorku, Londynie i Kopenhadze.
W roku 2012 obronił pracę dyplomową z zakresu implantologii uzyskując tytuł: Master of Science in Oral Implantology (M.Sc.).
Na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie otworzył przewód doktorski z zakresu chirurgii stomatologicznej.
Od 2010r. jest studentem prestiżowej Akademii J.Koisa w Seattle USA.
Jest członkiem polskich i międzynarodowych towarzystw naukowych AAP (American Akademy of Periodontology), Akademy Pierre Fauchard, EAO (European Association of Osseointegration), ITI (International Team for Implantology), PASE (Polska Akademia Stomatologii Estetycznej). Uczestniczy w ich dorocznych spotkaniach naukowych i kongresach.
Od 18 lat prowadzi grupową prywatną praktykę stomatologiczną Dental Clinic w Zamościu , zajmującą się stomatologią interdyscyplinarną. Specjalizuje się w implantologii, chirurgii i protetyce. Główne zainteresowania zawodowe to zabiegi regeneracyjne tkanki kostnej i dziąseł umożliwiające uzyskanie zadawalającego efektu estetycznego w skomplikowanych warunkach anatomicznych.

Abstrakt pracy dyplomowej;

Vertical Ridge Augmentation Methods, their Benefits and Limits. Literature review.

Tooth replacement with dental implant supported restorations is nowadays a well-regarded treatment alternative to traditional fixed and removable dental prostheses, provided that the available bone is of adequate height and width: a condition which cannot be assured in all patients. In addition, patients with an inadequate bone supply for supporting implants today desire, or even expect, improved function and better aesthetics. When bone height cannot guarantee long term implant stability, or if prosthetic rehabilitation would result in overly long crowns and an unfavourable implant/crown ratio, or if a patient’s edentulous jaws have suffered severe atrophy, in such cases, vertical bone augmentation can be necessary. Vertical bone loss in edentulous ridges of partially dentate or completely edentulous patients constitutes a major surgical challenge in implant dentistry. In fact, the presence of structures such as the nasal cavity, the maxillary sinus, and the alveolar nerve limits the bone height available for proper implant placement and stabilization. Numerous procedures, including different variants of guided bone regeneration, autogenous onlay bone grafting (onlay bone grafting with particulate bone graft or block bone graft), distraction osteogenesis, sinus elevation techniques, alveolar segmental osteotomies and inter-positional grafts, bone morphogenetic induction grafts and microanastomosed free bone flaps provide oral surgeons with an array of alternative approaches to managing severe alveolar bone atrophy. Although it has been shown that vertical bone augmentation is possible with different techniques, each of these procedures involves potential complications and have been shown to have limited success in addressing severe alveolar bone loss. All of the employed techniques have their advantages and disadvantages, benefits and limits, and better or worse chances of success. The objective of this literature review was to analyse those publications dealing with vertical augmentation procedures and evaluate the success of different surgical techniques in reconstructing deficient alveolar bone and determine the survival rates of implants placed in augmented sites.